خود را بصورت یک کودک نگریستن

اگر بچه ای سه ساله را وسط اتاق بگذارند و سرش داد بزنیم

که خیلی احمق هستی و هرگز نمی توانی کاری را درست انجام بدهد و

این کار را این طوری باید انجام بدهد و نباید آن کار را بکند و واقعا

که چه آشفته بازاری درست کرده است و چند بار هم کتکش بزنیم ،

دست آخر با کودکی وحشتزده روبه رو می شویم که یا گوشه ای کز می کند

یا زیر گریه می زند . کودک یکی از این دو راه را انتخاب می کند و ما نیز

هرگز به تواناییها و استعداد های بالقوه اش پی نمی بریم .

اما اگر به همین بچه بگوییم که چقدر دوستش داریم چه زیباست و

وجودش تا چه اندازه برایمان مهم و عزیز است و چقدر باهوش و

درخشان و دانا و کاردان است و اگر هم اشتباهی بکند کوچکترین مانعی

ندارد ، زیرا ازهمین تجربه هاست که چیزهای تازه می آموزد و در هر

شرایطی دوستش می داریم و به کمکش می شتابیم ، آن گاه استعدادهایی

که این کودک از خود نشان خواهد داد ، شما را به  حیرت فرو خواهد برد!

درون هریک از ما ، کوکی سه ساله است که بیشتر اوقات سرش داد می زنیم

و آن گاه حیرت می کنیم که چرا زندگیمان بر وفق مرادمان نیست .

اگر دوستی مدام از شما انتقاد کند آیا از حضورش خوشحال می شوید؟ شاید در

کودکی این طور با شما رفتار می شد که البته موجب تاسف است . اما گذشته ،

گذشته است و اگر شما بخواهید اکنون نیز با خود چنین رفتار کنید ، موجب تاسف

بیشتر خواهد بود .